English

Wordt Engels de nieuwe voertaal in Nederlandse steden?

Veel Nederlanders vinden van wel – en ze ergeren zich eraan In Amsterdam, Utrecht, Rotterdam en steeds meer andere steden schakelt het bedienend personeel in de horeca en winkels opvallend vaak direct over op Engels. Voor veel Nederlanders voelt dat niet meer als servicegericht, maar als een stille verdringing van hun eigen taal. “We zijn in Nederland, toch?” is een veelgehoorde verzuchting op terrassen en in commentaarsecties.

Van uitzondering naar gewoonte

Wat begon als aanpassing aan toeristen en internationale werknemers, is in de grote steden bijna de norm geworden. Vooral sinds de enorme toestroom van expats en de krapte op de arbeidsmarkt in de horeca (veel Nederlanders willen het werk niet meer doen), spreken barista’s, obers en winkelmedewerkers standaard Engels – soms zelfs als de klant duidelijk Nederlands spreekt. In 2023 en 2024 verschenen meerdere artikelen die deze trend benoemen:

AD.nl beschreef hoe de spreektaal op terrassen steeds vaker Engels is: “Can I have a vaasje?” werd het symbool van de verandering.
Metro Nieuws signaleerde in 2025 dezelfde irritatie: wie een tosti wil bestellen, kan dat beter meteen in het Engels doen, vooral in de grote steden.

Onderzoek van taalplatform Preply (2024) bevestigde wat veel mensen al voelden: Amsterdam en Delft scoren het hoogst op “verengelsing”, gemeten naar hoeveel Engels invloed heeft op het dagelijks taalgebruik door internationalisering en toerisme.

Waarom het stoort

De ergernis zit vaak niet in het Engels op zich – Nederlanders spreken wereldwijd het beste Engels als tweede taal (EF EPI 2025) – maar in het gevoel dat Nederlands niet meer de vanzelfsprekende voertaal is in eigen land.

Hoogleraar Lotte Jensen (Radboud Universiteit) noemde het in 2025 “ergerlijk” en wees erop dat het wegdrukken van Nederlands mensen uitsluit die het Engels minder goed beheersen, zoals ouderen.
In columns en lezersreacties (o.a. Het Parool, 2024) klinkt dat het “onbehaaglijk” voelt: “Al dat Engels in de stad, het voelt soms onbehaaglijk.”
Een veelgehoorde klacht is de ongelijke behandeling: expats hoeven vaak geen Nederlands te leren, terwijl anderstalige migranten wél inburgeren. Dat punt werd al in 2024 scherp gemaakt in opinieartikelen.

Op sociale media en fora (Reddit /r/thenetherlands, GeenStijl) zijn de discussies al jaren fel: sommigen blijven koppig Nederlands praten op het terras, anderen vinden het gezeur en prijzen de internationale sfeer.

Tegengas: het brengt ook mensen samen

Niet iedereen ergert zich. Voorstanders wijzen erop dat Engels in een superdiverse stad als Amsterdam juist verbindt. Zonder Engels zou de horeca en detailhandel in veel gevallen helemaal niet meer draaien, omdat er simpelweg te weinig Nederlandstalig personeel is.

Toch groeit het besef dat er grenzen zijn. Moet de overheid ingrijpen? Moeten winkels en horeca verplicht tweetalig personeel hebben? Of is het een onvermijdelijke prijs voor de welvaart en internationalisering die steden als Amsterdam rijk maakt?

Slot

Voorlopig blijft het een trend die alleen maar sterker lijkt te worden. In 2025 en begin 2026 melden media dat het in de Randstad al bijna normaal is om in je eigen stad als eerste aangesproken te worden in een andere taal. Voor de ene Nederlander is dat cosmopolitisch en praktisch. Voor een groeiende groep voelt het als verlies: alsof Nederlands in de eigen grote steden steeds meer een bijtaal wordt.

En zolang de arbeidsmarkt krap blijft en de expat-instroom doorgaat, lijkt die ergernis voorlopig niet te verdwijnen.