Werken bij Amsterdam

De gemeente Amsterdam heeft in 2026 een personeelsbestand van ruim 22.000 medewerkers (inclusief uitzendkrachten, zzp’ers en stagiairs), waarvan ongeveer 18.700 in vaste dienst. Dat maakt het het grootste ambtenarenapparaat van Nederland. Met circa 20 ambtenaren per 1.000 inwoners ligt Amsterdam ver boven het landelijk gemiddelde van ongeveer 10 per 1.000. Ter vergelijking: Rotterdam heeft er relatief meer per inwoner (21,3), maar absoluut gezien domineert Amsterdam de G4. De loonkosten lopen op tot zo’n twee miljard euro per jaar – de allerhoogste post op de begroting.

Deze omvang is geen toeval, maar het resultaat van jarenlange groei. In 2015 telde de stad nog maar 15,7 ambtenaren per 1.000 inwoners; nu zijn dat er 20. Dat is een toename van ruim 25 procent in tien jaar, terwijl de bevolking in dezelfde periode met ongeveer 10-15 procent groeide (van circa 820.000 naar 942.000 inwoners). Critici spreken terecht van “ambtelijke obesitas”: een organisatie die zichzelf vetmest terwijl de dienstverlening aan burgers niet evenredig verbetert – vaak zelfs verslechtert.

Bureaucratie, vertraging en inefficiëntie

De enorme staf leidt tot een verstikkende laag bureaucratie. Vergunningen, bouwprojecten, subsidies en meldingen duren maanden tot jaren langer dan in vergelijkbare steden. De Amsterdamse ombudsman Munish Ramlal beschrijft de gemeente als een organisatie die “in een burn-out zit”: ambtenaren willen vaak wél helpen, maar worden lamgelegd door interne regels, overleggen, afstemmingen en angst voor fouten. Het gevolg: burgers ervaren een trage, onpersoonlijke en soms onrechtvaardige overheid. De papieren werkelijkheid prevaleert boven praktische oplossingen.

Tegelijkertijd kampt de organisatie met structurele problemen die het werk voor ambtenaren zelf ondraaglijk maken:

Ziekteverzuim dat schrikbarend hoog ligt (rond de 9-10 procent, veel hoger dan landelijk gemiddelde).
Meer dan de helft van de medewerkers ervaart het afgelopen jaar ongewenst gedrag (pesten, vernedering, discriminatie, uitsluiting).
Rapporten over een verziekte werksfeer, morele dilemma’s door ondoelmatig of onrechtvaardig beleid, en een Bureau Integriteit dat tekortschiet bij klachten over sociale onveiligheid.

Dit alles leidt tot een vicieuze cirkel: hoge werkdruk → verzuim → nog meer inhuur van externen → nog hogere kosten → nog meer ambtenaren nodig om de boel draaiende te houden.

Waarom je er niet zou willen werken

Als je overweegt te solliciteren bij de gemeente Amsterdam, denk dan twee keer na. Ja, het salaris is goed geregeld (CAO Gemeenten, vaak met toeslagen), er is veel aandacht voor diversiteit en inclusie, en je kunt “iets betekenen voor de stad”. Maar de realiteit is vaak anders:

Je belandt in een logge machine met eindeloze interne circuits en weinig ruimte voor eigen initiatief.
De kans op burn-out, pesten of discriminatie is reëel – en het melden ervan levert lang niet altijd verbetering op.
De organisatie groeit door, maar de output niet: veel werk gaat op aan coördinatie, niet aan resultaat.
Terwijl de stad kampt met woningnood, criminaliteit, vervuiling en ongelijkheid, lijkt een flink deel van de ambtenaren vooral bezig met zichzelf in stand houden.

Kortom: de gemeente Amsterdam is een werkgever die kampt met overgewicht, interne toxiciteit en een gebrek aan slagkracht. In plaats van een dynamische, impactvolle baan biedt het vaak bureaucratie, frustratie en een hoge kans op uitval. Voor wie écht verschil wil maken in de publieke sector zijn er kleinere gemeenten, provincies of uitvoeringsorganisaties waar je meer kunt bereiken met minder lagen ertussen.

Amsterdam heeft dringend een diepe reorganisatie nodig: minder mensen, minder lagen, meer mandaat bij de mensen die het werk écht doen. Zolang dat niet gebeurt, is “werken bij Amsterdam” voor velen synoniem met vastlopen in een systeem dat zichzelf in stand houdt – ten koste van burgers én van de eigen mensen.